A existencia
de varias linguas na maior parte dos países é unha realidade. Neste contexto
defínese o plurilingüismo, que é o coñecemento e o emprego de distintas linguas
dependendo do contexto (académico, de negocios...). Este concepto inclúese no
Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas (MCERL).
Relacionado co plurilingüismo sitúanse os fenómenos do multilingüismo ou o
coñecemento de varias linguas que pode chegar a ter un individuo ou unha
sociedade e o bilingüismo, que é a habilidade que ten un individuo para
comunicarse en dúas linguas co mesmo nivel de dominio.
No contexto
do plurilingüismo xorde a pregunta de se é utópico pretender que exista unha
lingua común na Unión Europea (UE)
cando está tan presente a realidade do bilingüismo.
Todas as
institución políticas importantes de Europa están a favor do plurilingüismo.
Así está recollido no MCERL. Non obstante, este factor non exclúe a aparición
dunha segunda lingua. Esta situación xa xera conflitos en países como o noso,
onde en cada comunidade autónoma existe unha segunda
lingua xunto co castelán (o galego en Galiza, o catalán en
Cataluña, o éuscaro no País Vasco,…), máis se temos en conta que en Europa xa
hai dificultades á hora de aceptar varias linguas de traballo comunitario
(inglés, francés…).
Para que a
UE teña una lingua común hai que ter en conta unha serie de factores, segundo
explica Mark Fettes no seu artigo Europe's Babylon:
Towards a single European language? (Unha lingua para Europa? O futuro da Babel
Europea).



